Christel en haar gevecht met eten: deel 1

daisieskitchen.com, christel's gevecht met eten, food, foodie, verhaal, afvallen, annorexia, anorexia nervosa, dwangneurose, voeding, controle, eetstoornis, voedinginname, gevecht, vechten, kracht, sterk, winnaar, gewicht, lijnen,
Christel: 90 kilo, 40 kilo en nu +60 kilo

Op Instagram postte ik afgelopen week een foto van de app die ik gebruik om mijn voedingsinname bij te houden. Het bijpassende artikel lees je hier. Christel reageerde erop, dat ik moest oppassen dat ik geen eetstoornis zou krijgen. Daar schrok ik behoorlijk van! Ik kan me namelijk echt niet voorstellen dat ik zomaar een stoornis zou ontwikkelen. Zij ook niet, vertelde ze. We berichtten wat heen en weer en ik besloot al snel haar een platform te geven. Haar verhaal te vertellen, want het is niet iets dat je opeens ‘hebt’ of ‘besluit te doen’. Haar gevecht is langdurig, maar ze is al heel ver gekomen. Omdat ze het verhaal niet in 500 woorden kan vatten, is dit deel 1 van 3.

Hoi, mijn naam is Christel ik ben 22 jaar oud en dit is mijn verhaal over het ontstaan en hebben van mijn eetstoornis. Als klein meisje heb ik al behoorlijk wat nare ervaringen doorgemaakt. Mijn vader is erg dominant, dronk veel en was snel opgefokt en agressief. Ik moest altijd rekening houden met hem en zijn woede-uitbarstingen. Mijn moeder is onzeker en past zich eigenlijk altijd aan om andere tevreden te stellen. Mijn moeder en ik zijn erg close, niet alleen moeder en dochter maar ook beste vriendinnen. Ik zei tegen haar dat ik anders was dan de andere kinderen op school, ik dacht anders na en paste er niet bij. Ik denk zelf dat hier een deel van mijn problematiek is ontstaan, omdat ik probeer te leven naar de verwachtingen van anderen en iedereen tevreden wil stellen. Ik ben bang voor discussies of ruzies en iemand teleurstellen voelt voor mij ontzettend slecht. Sinds ik mij herinneren kan stel ik al erg hoge eisen aan mezelf. Ik ben snel bang dat ik dingen niet kan en als ik wel iets doe ben ik niet snel tevreden over wat ik gedaan heb.

Uit huis
Op mijn 11e zijn mijn ouders apart gaan wonen. Dit is niet gemakkelijk gegaan, Mijn moeder en ik hadden continu strijd, ik begon te puberen en mijn moeder kwam in de overgang en dit in combinatie met de nare voorafgaande periode die we moesten verwerken zorgde voor twee snel geprikkelde vrouwen in een heel klein huis. Ook is het huis van m’n vader kort na ons vertrek afgebrand en heb ik daardoor veel spullen verloren wat ook lastig voor mij was om te accepteren. Ik had toen wel contact met hem en was zo nu en dan een keer bij hem. Al die jaren hebben mijn moeder en ook ik veel therapieën behandelingen en hulp gekregen. Maar op mijn 17e werd besloten dat het niet langer zo door kon gaan. Ik moest uit huis zodat en ben toen naar een organisatie gegaan en heb daar begeleid wonen traject gevolgd. Eerst een aantal maanden met 24u/pd leiding en daarna al snel helemaal alleen voor 1 jaar. In deze periode ben ik enorm gaan emotie eten. Daarvoor was ik nooit dik of dun, had een normaal gewicht. Ik dacht nooit na over lijnen of over wat wanneer en hoeveel ik zou gaan eten of gegeten had. Maar nu werd ik te zwaar en ik at mijn verdriet, angst, woede weg . En als ik heel blij was vierde ik dat met eten. Ik vond altijd een goede reden om te eten.

In de steek gelaten
In deze periode had ik vrij weinig contact met mijn vader. Ook nam ik het mijn moeder kwalijk dat ik zo jong uit huis moest. Ik voelde me erg in de steek gelaten. Toen kreeg ik een relatie met een wat oudere man (8 jaar ouder). Hij had net als ik een behoorlijke rugzak aan problemen. We besloten samen te gaan sporten, hij wilde aankomen en spieren krijgen en ik wilde graag wat slanker worden en mezelf meer waarderen. Het sporten en gezonder eten begon vrij onschuldig, met 1 à 2x in de week naar de sportschool. Minder snoepen, van calorieën had ik toen nog weinig tot geen verstand. Het afvallen ging me niet snel genoeg (hier stelde ik dus ook hoge eisen) en mijn vriend nam het sporten en de voeding steeds serieuzer. Hij maakte sportschema’s en uitgebalanceerde voedingsschema’s voor ons (ik at de hele dag dingen waarvan je afviel en goed was voor je spieren zoals rijst, kip, groente etc ). Eerst hield ik me wel aan de schema’s wat best een opgave was. Na een tijdje begon ik steeds meer dingen te schrappen en het sporten werd juist meer en meer. Ik sportte 6x per week en deed dit naast mijn opleiding verpleegkunde en bijbaan.

Veel complimenten
Het traject van begeleid wonen kwam ten einde en ik moest een nieuwe woonplek zoeken. Ik kon eigenlijk nergens terecht.  Mijn moeder zag het niet zitten en geld om iets voor mijzelf had ik niet. Mijn vader en zijn nieuwe vriendin stelden voor dat ik daar een tijdje kwam wonen. Omdat ik weinig andere opties had heb ik – volledig tegen mijn zin – besloten dat te doen. Ik kreeg daar een ruime zolder kamer die leuk was ingericht. Ik was weinig thuis. Ik leefde op school, werk en vooral in de sportschool. In de tijd is alles steeds erger geworden. Ik had toen al lang een eetstoornis, maar doordat ik van hoog gewicht kwam was het allemaal niet zo goed te zien. Ik kreeg veel complimenten en ik was zo blij dat ik hier zo goed in was, ik voelde me gewaardeerd en ik was trots bij elke gram die ik minder ging wegen. Maar toen ik meer dan 30  kilo was afgevallen begonnen mensen ook anders te reageren. Ik hoorde vaak “jeetje meid wat knap van je, maar pas je wel op? Zo is er wel genoeg af hoor!” Maar ook die opmerkingen leek ik prettig te vinden, het stimuleerde mij om nog meer af te vallen.

Onder voorwaarde
Zo ging het maar door. Ik kreeg het steeds kouder, ik werd energielozer, ik was bleek en had kringen onder mijn ogen gekregen. Mijn moeder en stiefvader zeiden dat ik teveel deed en dat ik moest minderen met sporten en meer moest gaan eten. Mijn vaders en zijn vriendin namen het niet serieus ook al leefde ik in hun huis. Na een tijdje ben ik gestopt met werken en ik ging soms een dagje niet sporten maar dan wel met de voorwaarde dat ik dan minder zou moeten eten die dag..

Dit was deel 1 van 3 van Christel’s verhaal, haar dagelijkse gevecht met eten. Volgende week lees je deel 2. Herken je jezelf of iemand uit je omgeving in haar verhaal? Schakel dan professionele hulp in via je huisarts. Blijf er niet mee lopen, ook al twijfel je. Persoonlijk ben ik heel trots op Christel dat ze zo openlijk haar verhaal wil en durft te vertellen. Ze is nog niet waar ze zijn moet mentaal, maar fysiek is ze in elk geval op gezond gewicht. – Daisy

Volg Daisies Kitchen ook op Facebook Instagram Bloglovin’ 

Advertenties

3 gedachtes over “Christel en haar gevecht met eten: deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s